Δούλευα σε μία αίθουσα δεξιώσεων, από αυτές που κάνουν γάμους και βαφτίσια. Δώδεκα ώρες όρθιος, να κουβαλάω δίσκους με πιάτα, να χαμογελάω σε μεθυσμένους θείους, να μαζεύω ποτήρια. Τα πόδια μου είχαν γίνει σφουγγάρι. Η πλάτη μου θυμόταν πότε ήταν ίσια. Δεν παραπονιέμαι, η δουλειά ήταν δουλειά. Αλλά όταν γύριζα σπίτι μετά τις 4 τα ξημερώματα, ήμουν πτώμα.

Εκείνη η νύχτα ήταν διαφορετική. Είχε γίνει ένας γάμος σε ένα κτήμα έξω από την Αθήνα. Ο γαμπρός ήπιε παραπάνω, η νύφη έκλαιγε στο μπάνιο, ο μπουφές έμεινε μισός. Εγώ ήμουν τόσο κουρασμένος που τα δάχτυλά μου έτρεμαν καθώς άδειαζα τα πιάτα. Το αφεντικό μας πλήρωσε με ένα χαρτονόμισμα των 50 ευρώ, λέγοντας "πάρε για τον κόπο σου, καλή ξεκούραση". Το έβαλα στην τσέπη χωρίς καν να το διπλώσω.

Έφτασα σπίτι κατά τις 5 παρά. Ο ύπνος είχε φύγει. Είχα εκείνη την κούραση που δεν αφήνει το μυαλό να κλείσει. Έβαλα νερό να βράσει για τσάι, άνοιξα το κινητό. Δεν είχα όρεξη για σειρές. Δεν είχα όρεξη για τίποτα. Μέχρι που θυμήθηκα μία συζήτηση με έναν φίλο, μήνες πριν, για μία πλατφόρμα που έλεγε ότι "το μικρό ποντάρισμα φέρνει μεγάλες στιγμές". Δεν το είχα δοκιμάσει ποτέ. Εκείνη την ώρα, μπροστά σε μία κούπα τσάι που καιγόταν ακόμα, είπα "γιατί όχι;"

Μπήκα στο Vavada casino. Το όνομα μου το είχε πει ο φίλος. Δεν είχα ανοίξει ποτέ λογαριασμό σε τέτοιο μέρος. Φοβόμουν μήπως μπλέξω. Αλλά εκείνη τη στιγμή, η μοναξιά της νύχτας και η αίσθηση ότι είχα μία σφιχτή 50άρα στην τσέπη με έσπρωξαν. Έβαλα 25 ευρώ. Τα μισά από όσα είχα πάρει. Μία φωνή μέσα μου είπε "είσαι τρελός; Δούλεψες 12 ώρες για αυτά". Μία άλλη φωνή είπε "θα τα χάσεις, αλλά τουλάχιστον θα γελάσεις λίγο". Διάλεξα να ακούσω τη δεύτερη.

Η αρχή ήταν αμήχανη. Διάλεξα ένα παιχνίδι με μπάρμπα στο διάστημα, κάτι πύραυλοι, πράσινα φώτα. Δεν καταλάβαινα τίποτα. Σε πέντε λεπτά, από 25 έπεσα στα 12. Σκέφτηκα να τα παρατήσω. "Βλέπεις;", είπα στον εαυτό μου, "γι'αυτό δεν ασχολείσαι". Αλλά αντί να κλείσω, απλά σταμάτησα να πατάω γρήγορα. Πήρα μία ανάσα. Κοίταξα το ταβάνι. Θυμήθηκα μία συμβουλή που είχα διαβάσει σε ένα σχόλιο: "όταν είσαι νευρικός, παίξε με 0,20 λεπτά, σαν να μετράς πρόβατα".

Το δοκίμασα. Βρήκα ένα slot με θέμα την Αφρική, ζέβρες, ήλιο, πολύ χρώμα. Πόνταρα το ελάχιστο. Τίποτα για τρία λεπτά. Ξαφνικά, έπεσε ένα μπόνους με δωρεάν γύρους. Τρία, πέντε, οκτώ... η οθόνη άναψε. Ο λογαριασμός μου πήγε από 12 σε 41 ευρώ. Δεν φώναξα. Δεν κουνήθηκα. Απλά κοίταξα τον αριθμό. 41. Δεν πίστευα ότι ήταν τόσο εύκολο. Αλλά ήξερα ότι δεν ήταν πάντα έτσι. Δεν είμαι αφελής.

Εκείνη τη στιγμή, αποφάσισα να κάνω κάτι που δεν κάνουν πολλοί. Πάτησα εξαγωγή. 30 ευρώ. Τράβηξα τα περισσότερα. Άφησα 11 μέσα. Δεν ήξερα αν γινόταν να βγάλεις χρήματα τόσο γρήγορα, αλλά λειτούργησε. Μέσα σε λίγα λεπτά, είχα 30 ευρώ έξτρα στην τσέπη μου. Συν τα 25 που είχα κρατήσει από τη δουλειά. Σύνολο βράδυ: 55 ευρώ κέρδος από τον γάμο, συν 30 από το παιχνίδι. Ήμουν εντάξει. Ευτυχισμένος, κι ας μην είχα κοιμηθεί.

Δεν σταμάτησα εκεί. Όχι γιατί ήθελα περισσότερα, αλλά γιατί είχε γίνει πια διασκέδαση. Τα 11 ευρώ που είχαν μείνει στο Vavada casino έγιναν το "παιχνίδι της ημέρας". Σηκώθηκα, άνοιξα παράθυρο, είχε αρχίσει να ξημερώνει. Ένας ήσυχος ουρανός, κανένα αμάξι. Ένιωσα μία ηρεμία που δεν την περίμενα. Δεν ήταν η ηρεμία του νικητή. Ήταν η ηρεμία του ανθρώπου που είχε βρει ένα μικρό, ακίνδυνο μυστικό.

Παρακολούθησα τον ουρανό για δέκα λεπτά. Μετά ξαναμπήκα. Αυτή τη φορά χωρίς πίεση. Με τα 11 ευρώ, δοκίμασα ένα live παιχνίδι. Ένας ντίλερ με κουρασμένο βλέμμα μοίραζε μπλακτζακ. Έβαλα 2 ευρώ. Κέρδισα. Έβαλα 3. Έχασα. Έβαλα 2 πάλι. Κέρδισα ξανά. Μικρές διακυμάνσεις, χωρίς τίποτα θεαματικό. Η ζώνη μου έσφιγγε από την κούραση, αλλά το μυαλό μου ήταν ανάλαφρο. Σταμάτησα όταν έφτασα στα 14 ευρώ. Έβγαλα τα 10. Άφησα 4 μέσα, που τα έχασα στην επόμενη μέρα, χωρίς να με νοιάξει.

Το κέρδος εκείνης της νύχτας; Σαράντα ευρώ καθαρά. Δεν πήρα σύνταξη. Δεν άλλαξα σπίτι. Αλλά την επόμενη βδομάδα, που με ξαναφώναξαν για άλλη δουλειά, αγόρα